Ik geef het op

Ja!
Het doet ontzettend veel pijn
om te beseffen dat je al jarenlang je stinkende best doet
en dat het gewoon niet lukt.

Voel het maar.

En kun je er dan ook met een liefdevolle blik naar kijken?
Er zijn voor jezelf?

Je wist niet hoe het moest.
Je volgde de adviezen van anderen.
Je hebt van alles geprobeerd,
maar het klopte steeds ergens niet voor jou.

Je hebt je eigen innerlijke kompas structureel genegeerd.
Simpelweg omdat je bang was.
Omdat je had geleerd dat je je gevoel niet serieus kon nemen.
Waarschijnlijk onbewust.

Ik ben hier om je te vertellen,
dat jouw diepe hunkering naar een andere, warme, liefdevolle, respectvolle wereld,
ertoe doet.

En dat jij die wereld, dat leven, zelf kunt creëren.
Voor jezelf.
En dat dat niet afhangt van de harde, luide wereld om je heen.

Jij bent de schepper van je eigen leven.

Ook van het intens pijnlijke verhaal.

Je hebt het gecreëerd,
omdat dat het voorbeeld is,
dat je overal om je heen ziet.

Dan ga je er onbewust vanuit,
dat het zo wel zal horen.
Dat het normaal is,
om het leven als een gevecht of overlevingstocht te beschouwen.
waarin je moet lijden.

Het gaat pas écht pijn doen,
als je jezelf gaat afvragen of dat verhaal wel klopt.
of als je ergens een diepere, liefdevollere waarheid voelt sluimeren.

Wij creëren ons leven niet door onze acties en handelingen.
Ja, dat hoort er wel bij,
maar het grootste en belangrijkste stuk van het creatieproces
gebeurt energetisch
en onzichtbaar voor onze vijf fysieke zintuigen.

Omdat de meeste mensen niet weten hoe dat werkt,
doen ze wat de meesten doen en volgen ze het verhaal van de maatschappij, de massa.

Dat heb ik ook gedaan.

In dat verhaal heb ik me altijd een buitenbeentje gevoeld.

Degene die het niet leuk vond om naar de disco te gaan of buiten rond te hangen.

Degene met de gekke hobby en een beroep dat wenkbrauwen deed fronsen.

Degene die het naadje van de kous wil weten over het leven zelf.

Degene die het raar vindt dat mensen zo hard zijn naar anderen en naar zichzelf.

Degene die niet begreep waarom mensen het ene zeggen en het andere doen.

Ik heb heel lang geprobeerd om mee te doen
en er een weg in te vinden, een compromis.

Maar dat werkt niet meer.
Als ik eerlijk ben, werkt het al heel lang niet meer.
En toch probeer ik het steeds opnieuw.
Om weer aan te haken.

Nu – september 2025 – heb ik gevoelsmatig een punt bereikt,
waarop ik het niet meer kan en niet meer wil.
Alles in mij schreeuwt om verandering.
Échte verandering in plaats van weer een compromis.

Al jaren schipper ik tussen mijn zachte, speelse essentie en
de harde buitenkant, die ik heb ontwikkeld om overeind te blijven in de harde, luide massa.

Ik geef het op.
om te vechten voor een plekje.
om te proberen anderen/jou te overtuigen.
om te laten zien dat ik wél iets bij te dragen heb.

In plaats daarvan
ga ik mijn eigen energiebubbel verzorgen.
ga ik me afstemmen op wie ik werkelijk ben.
ga ik luisteren naar mijn innerlijke kompas
en kijken wat daaruit voortvloeit en in opborrelt.

Ik sta aan de rand van een grote lege ruimte.
En dat voelt heerlijk.

Achter me ligt het harde leven
dat ik niet meer wil.

In mij is een proces gaande van eerlijk naar mezelf kijken,
werkelijk erkennen wat ik zie en wat ik voel
en mijn aandacht steeds weer brengen
naar mijn liefdevolle essentie.

De weg die ik ga volgen
zal moeiteloos zijn.

Ik weet nog niet waar ze me naartoe zal brengen.

Wat ik al wel weet:
Het is een zachte weg
vol liefde en plezier
vol warmte en overvloed
en met een zachte, comfortabele sfeer.

Waarom?
Omdat dát goed voelt.
En dat is momenteel het enige dat ik belangrijk vind.