home button

. Zeven Ingrediënten voor een Ontspannen Leven

 
 
 

Ik ben bang. Doodsbang.
Voor afwijzing, voor stoere jongens en meisjes die alle antwoorden lijken te hebben, voor mensen die het beter weten, mensen die mij beoordelen en niet goed genoeg vinden.


Bang om te laten zien wie ik écht ben. Om mijn kwetsbaarheid en gevoelige wezen naar buiten te laten stromen.
Want dan word ik weer beoordeeld en in een hokje weggezet. Dan ben ik soft, zweverig, een huilebalk, een kruidje-roer-me-niet.
Het is een angst die ik al heel lang meedraag.

 

Het is genoeg. Deze angst houdt me gevangen. Gevangen in een pantser van afweren, controle en hardheid, waardoor ik me staande kon houden in de wereld. Een wereld waar beoordelen, presteren en angst regeren. En die ik als hard ervaar. Ik wil er niet meer aan meedoen. Aan de hardheid. Alsof dat de juiste weg is.

 

Ik heb behoefte aan zachtheid, liefde, ontmoetingen van hart tot hart.
Ik weet het niet beter dan jij en jij weet het niet beter dan ik.
We leggen allebei een andere weg af in het leven en juist daardoor kunnen we van elkaar leren.
Delen wat we ontdekt hebben en daarna onze eigen weg weer vervolgen. Of misschien nog heel lang dingen samen doen.

 

Als je geen verbinding voelt met mij, prima. Dan gaan we allebei een andere weg. Het is niet nodig om elkaar daarop te beoordelen.

 

Ik kies voor zachtheid, kwetsbaarheid en het openstellen van mijn hart. Ik wil liefde laten stromen van mij naar jou en naar de wereld.

 

Inmiddels voel ik dat mijn zachtheid en het openen van mijn hart mij dichter bij mijn eigen kern brengen. Dichter bij wie ik werkelijk ben.


Als ik me verbind met die energie, me open stel voor mezelf en alles toelaat wat er is, dan voel ik me stevig en krachtig. Dan hoef ik mezelf niet te bewijzen, dan hoef ik niemand te overtuigen. Dan kan ik gewoon zijn wie ik ben. Een prachtig mens in ontwikkeling.

 

Een mens die verbinding zoekt op wezenlijke lagen, de lagen die ons helpen om te groeien. Want dat is een prachtig proces. Om zelf te groeien en om anderen te zien groeien en bloeien.

 

Iedere dag opnieuw mag ik mijn pantser wat meer laten oplossen, zodat mijn zachte en sensitieve kwaliteiten steeds meer ruimte krijgen en naar buiten kunnen stralen en stromen.

 

Dat vraagt aandacht. Iedere dag opnieuw, totdat het vanzelf gaat.


Zo ver ben ik nog niet.


Ik schiet nog regelmatig in de controle, in de prestatiemodus of in de angst.
Het is een heel subtiel en deels onbewust proces, waar ik langzaam maar zeker meer zicht op krijg en verandering in kan aanbrengen.

 

Want als er één ding is waar ik heilig van overtuigd ben, dan is het dat ik ook hier doorheen kan groeien en van mag leren. Als ik maar bereid ben om ernaar te kijken, me ermee te verbinden en ermee aan de slag te gaan.

 


Elke twee weken inspirerende artikelen rechtstreeks in je inbox?

Schrijf je hieronder in voor het gratis eZine Intuïtief Leven